De heroïek van de koers

De heroïek van de koers


Het wordt een bijzondere maand, want voor het eerst in de geschiedenis worden de wielerklassiekers in het najaar verreden, bijna allemaal in oktober. Ik zal er in elk geval bij zijn, vanuit de sofa weliswaar, maar een klassieker missen? In geen geval!

In eerste instantie was ik nochtans geen voorstander van een Tour de France in september. Dat er in deze tijden zoveel publiek langs het parcours stond, daar kan ik nog steeds niet bij. Maar het moet worden gezegd, het was een legendarische editie, vooral omwille van de buitenaardse prestatie van winnaar Tadej Pogačar op de voorlaatste dag. Met net geen minuut voorsprong begon geletruidrager en favoriet Primož Roglič aan de tijdrit, die een fait divers leek te worden. Een afsluitertje ter voorbereiding van de parade op de Champs-Elysées de dag nadien. Maar het onmogelijke gebeurde. Pogačar reed die zaterdag alle concurrentie in de vernieling, landgenoot Roglič incluis.

Wat volgde, waren bittere tranen bij de verliezer, die deze pandoering in de verste verte niet had zien aankomen. Op dat moment brak mijn hart een beetje mee met Roglič. Daar zat hij dan op de grond, volledig afgepeigerd, snakkend naar adem, omringd door ploegmaats die hem tevergeefs troostten. En toch was het in al z’n tristesse tegelijkertijd een bijzonder mooi moment. Omdat het perfect samenvatte waarom we met z’n allen aan de buis gekluisterd zitten telkens het wielrennen is: omwille van de heroïek van de koers. Omdat er geschiedenis wordt geschreven door mannen die buitengewone prestaties leveren. Die altijd een beetje lijken te sterven op het zadel en toch niet denken aan opgeven.

Uiteindelijk heeft de Tour een verdiende winnaar gekregen. Ook Roglič kwam Pogačar na de tijdrit feliciteren. Het was speciaal, twee vrienden uit het kleine Slovenië, die vochten om de meest prestigieuze wielertitel. En ook dat maakt de koers zo mooi. Tijdens een wedstrijd is het elk voor zich, maar eenmaal de finish is bereikt, worden renners weer gewone mensen zoals jij en ik. Zonder kapsones. Wat me doet denken aan oer-West-Vlaming Yves Lampaert. De profrenner die tijdens de lockdown doodleuk weer eventjes landbouwer werd. Die z’n fiets verruilde voor een John Deere. Ook dat kan in het wielrennen. Fantastisch toch?

Dus ja, ik heb de grote koersen aangestipt in mijn agenda. Mij zul je op zondag in mijn luie zetel kunnen terugvinden, genietend van de heroïek van de helden op twee wielen.  


Elodie

Redactrice bij Blits Magazine en Blits Lokaal. Houdt van gekke schoenen, stevige gitaren en Formule 1. En van foute tv-programma’s en katten. Is ervan overtuigd dat zwart wél een kleur is.

Wedstrijden
Speel mee en win!
Win een snoephuisje van SURPRICE!
Cartoons