Groene vingers

Groene vingers


Sinds een jaar hebben we eindelijk een tuintje. Dat heb ik niet meer gehad sinds ik het ouderlijk huis heb verlaten. Ik heb het eigenlijk nooit gemist een tuin te hebben, een terras bleek meer dan voldoende te zijn. Maar toen we vorig jaar per toeval op een huisje met tuintje botsten, was de beslissing snel genomen.

Het is geen grote tuin, maar dat hoeft ook niet. Integendeel, onder vrienden en familie sta ik bekend als diegene zonder groene vingers. En met twee linkerhanden ook, maar laat ons dat terzijde laten. Met bloemen en planten ben ik dus een absolute ramp. Orchideeën zijn onmogelijk, die overleven nooit langer dan een maand bij mij thuis. Snijbloemen geven het al na enkele dagen op eenmaal ze mijn living bereiken. Ik slaag er zelfs in om mijn cactussen en vetplantjes om zeep te helpen (wat naar het schijnt haast onmogelijk blijkt te zijn …). Maar goed, een kale tuin leek me ook niet bepaald aantrekkelijk, dus besloot ik deze zomer eindelijk eens de groene handen uit de mouwen te steken. Dat werd een interessant en vooral amusant gebeuren.

Vol goede moed ging ik naar het tuincentrum om er mijn voorraad bloemen en planten in de slaan. Ik keek mijn ogen uit naar die duizend-en-een soorten die er waren uitgestald. Na wat advies te hebben ingewonnen, sloeg ik mijn slag en nam het een en ander mee. En daarbij maakte ik natuurlijk de klassieker der beginnelingsfouten en zette de meest kleurrijke en speciale exemplaren in mijn winkelkar, wat toevallig ook diegene waren die het meest onderhoud vergden. Waarom makkelijk beginnen als het ook moeilijk kan?

Zo had ik een kerstomatenplant mee, wat in mijn omgeving meteen op gelach werd onthaald. Niemand – mezelf incluis – die het plantje ook maar een kans op overleven gaf en eerlijk gezegd heeft het ook amper wat gescheeld of het was van dat. Maar kijk, veel toewijding en ook heel wat geklungel later heb ik de eerste kerstomaatjes geoogst! Fier als een gieter heb ik die in een slaatje verwerkt en daarna met veel smaak opgegeten. Het waren er amper een stuk of zeven, maar het waren de beste tomaatjes die ik ooit heb gegeten.

Of mijn plantjes de komende maanden zullen overleven, dat blijft natuurlijk de vraag. Maar ik heb alvast de smaak te pakken! En alhoewel ik nooit de groene vingers van een Wim of een Bartel zal bezitten, is de passie er ondertussen wél! En zeg nu zelf, is dat niet al een succes op zich? 



Elodie

Redactrice bij Blits Magazine en Blits Lokaal.

Wedstrijden

Cartoons