In de bergen

In de bergen


Je kent het wel, de herinneringen die verschijnen op je Facebookaccount met de melding dat je vandaag, zoveel jaar geleden, iets met de wereld hebt gedeeld. Meestal sla ik deze achteloos over, vaker wel dan niet met enige gêne om wat ik destijds op sociale media heb gezwierd. Maar vandaag bekeek ik deze Facebookmelding vooral met weemoed, want vorig jaar deze tijd zaten we in de Oostenrijkse bergen.

Laat me beginnen met de bekentenis dat een reis naar het land van de Wienerschnitzel, Tiroler Stube en het jodelen nooit op mijn verlanglijstje heeft gestaan. Thuis hebben we echter de afspraak dat we elk om z’n beurt de bestemming van onze jaarlijkse vakantie mogen kiezen, en gezien ik de voorgaande 5 keren heb gekozen – het gaat er niet altijd democratisch aan toe – kreeg mijn man vorig jaar carte blanche. Het werd Oostenrijk, jawel. Met een valies vol clichés en dikke winterkleren, én met weinig verwachtingen vatte ik de reis aan, die in één woord onvergetelijk bleek te zijn. Die Oostenrijkse bergen waren fenomenaal. Het was zonder twijfel een van de meest indrukwekkende stukjes natuur die ik heb gezien, zo impressionant dat ik me net een klein speelgoedfiguurtje voelde tegenover die meer dan 3.000 meter hoge, besneeuwde mastodonten. ‘En dat voor iemand die in de bergen is opgegroeid’, zei mijn man en keek me lachend aan.

Ik kon hem geen ongelijk geven, want hoe vaak heb ik hem vele verhalen – volgens hem zijn het keer op keer dezelfde – verteld over opgroeien in het wondermooie Heuvelland. Over hoe we als kind gingen spelen in een bos met een lange, steil naar beneden hellende dreef, en mijn zus en ik er niks beter op vonden dan deze keer op keer af te rollen. Of over de talloze avonden dat we ’s zomers in onze hellende straat tennis speelden. Geen van ons beiden die beneden wilde staan, want dan mocht je telkens je de bal kwijtspeelde het ganse eind erachteraan lopen.

Neen, echte bergen zijn het natuurlijk niet, de Kemmelberg, de Rodeberg of de Baneberg, maar wat maakt het uit als je kind bent? En alhoewel ik nog steeds meer een stadsmens ben, blijft de schoonheid van die bergen me overvallen telkens ik vanuit ‘het verre Ieper’ opnieuw Heuvelland binnenrijd. En dan bedenk ik trots dat ik altijd een beetje een kind van dit mooie hooggebergte zal zijn.


Elodie

Redactrice bij Blits Magazine en Blits Lokaal. Houdt van gekke schoenen, stevige gitaren en Formule 1. En van foute tv-programma’s en katten. Is ervan overtuigd dat zwart wél een kleur is.

Wedstrijden
Speel mee en win!
Win de leukste gezelschapsspelletjes dankzij Blits Lokaal en De Speelplekke!
Cartoons