“Hopen op een ongemeen druk 2021!”

“Hopen op een ongemeen druk 2021!”


Diep in Zuid-West-Vlaanderen ligt Ieper, gekend als Kattenstad, maar ook omwille van z’n majestueuze Lakenhallen, Vestingen en de vele herinneringen aan WOI. Sinds enkele jaren staat Ieper echter ook op de kaart wat sport betreft, want de stad bracht maar liefst 3 wereldsterren in het basketbal voort. En daar heeft een vierde topper, coach Philip Mestdagh, heel veel mee te maken! Wij mochten 2 van zijn protegés, niet toevallig zijn eigen dochters, interviewen over hun opmerkelijke parcours. Maak kennis met Hanne (27) en Kim (30) Mestdagh!

Jullie groeiden op in Ieper, dat met z’n 35.000 inwoners een relatief kleine stad is. Hoe kijken jullie terug op jullie jeugd in de Kattenstad?
Kim: Ieper was een leuke stad om in op te groeien. Het is er veilig en rustig, en niet te groot, maar evenmin te klein. Als kind zie je dat natuurlijk niet, maar door ouder te worden, besef ik wel dat we echt een zorgeloze jeugd hadden.
Hanne: We hadden een fantastische jeugd, maar het is inderdaad pas door veel te reizen en op andere plekken te wonen dat je beseft hoe prachtig je thuisstad is! Ik hou in elk geval heel wat mooie herinneringen over aan mijn kindertijd. Zo woonden we bijvoorbeeld bij het openluchtzwembad van Ieper, waar we vele zomers hebben doorgebracht. Ik zie ons daar nog aanschuiven in de rij …

Keren jullie er nog vaak terug? En waar kunnen we jullie vinden als jullie in Ieper zijn?
Kim: Ik woon nu op zo’n 2,5 uur rijden van Ieper (Kim speelt bij het Franse Charleville-Mézières, n.v.d.r.), wat op zich niet enorm ver is. Ik probeer maandelijks minstens 1 keer terug te keren naar Ieper, maar dan is het vooral om thuis te zijn bij mijn familie. Al ga ik ook graag eens iets gaan eten of drinken op de Grote Markt, dat hoort er gewoon bij.
Hanne: Bij mij is het een beetje hetzelfde verhaal. We hebben elke dag 1 of 2 trainingen en daarnaast wekelijks een wedstrijd, dus is het niet makkelijk om vaak over te steken. Al kijk ik er elke keer weer naar uit om terug te keren naar huis. Ik hou van de rust die de Vestingen bieden, maar ik kan evenzeer genieten van de typische dingen, zoals onder de Menenpoort staan of wat drinken op de Grote Markt.
Toen de eerste lockdown in de lucht hing, heb ik wél heel snel beslist om die periode thuis in Ieper door te brengen. In Namen (Hanne speelt bij Basket Namur Capitale, n.v.d.r.) woon ik op een appartementje en dat zou me wat te eenzaam en verstikkend zijn geweest.

Kim Mestdagh, copyright foto Arnaud Gratia Photographe

Jullie brachten die eerste lockdown beiden door in jullie ouderlijk huis. Hoe was het om opeens weer allemaal samen te zijn?
Hanne: We zijn al van jongs af gewoon om ons eigen leven te leiden, dus om opeens weer met mijn ouders, broer en zus in één huis te wonen, was wel even wennen. Het moet zeker 12 jaar geleden zijn dat we nog met z’n vijven zolang samen thuis verbleven. Gelukkig zijn we het gewoon om ons snel aan te passen aan nieuwe situaties. (lacht) Waar ik het lastiger mee had, was het wegvallen van de structuur. Als sporter leven we volgens een heel strikt schema, maar dat was tijdens de lockdown plots niet meer het geval.
Kim: De eerste weken was het wat wennen, maar daarna liep alles los. Het was wel leuk om opnieuw samen te kunnen eten. En om weer in mijn stapelbed te slapen in onze oude meisjeskamer! (lacht)

Zowel jullie als Emma Meesseman zijn Ieperlingen die het gemaakt hebben aan de internationale baskettop. Is het toeval dat er zoveel talent uit deze stad komt?
Kim: (schudt hoofd) Ik zou het geen toeval noemen. Er is inderdaad een generatie met veel talent, maar die is naar boven gekomen door de goede jeugdwerking van Blue Cats Ieper. Mijn vader (vroeger coach van Blue Cats, tegenwoordig van Belgian Cats, n.v.d.r.) heeft immens veel tijd gestoken in het opleiden van Iepers talent.
Hanne: Die jeugdwerking is inderdaad cruciaal geweest. Als je een goeie basis kan leggen, zie je snel resultaat en groeit je passie voor de sport vanzelf. Ik herinner me nog dat we als meisjes vaak wonnen op clubniveau en dat dit aanstekelijk werkte. Winnen werkt verslavend, dus wilden we altijd meer. Tegelijkertijd leerden we met onze voetjes op de grond te blijven en hard te werken. Succes komt er niet zomaar.

Hanne Mestdagh, copyright foto FIBA

Daar ben jij inderdaad een schoolvoorbeeld van, Hanne. Je hebt de nodige portie blessureleed achter de rug.
Hanne: Sinds mijn 16de sukkel ik enorm met mijn knieën. Ondertussen heb ik al 7 operaties achter de rug, waardoor ik de laatste jaren weer voluit kan spelen. Maar het is hard geweest en ik heb vaak gedacht dat het niet meer goed zou komen. Achteraf gezien ben ik superfier dat ik toen niet heb opgegeven en keer op keer hard ben blijven doorwerken. De mentale steun van mijn familie is daarbij bijzonder belangrijk geweest.

Hoe is het om samen met je zus te basketten bij de Belgian Cats? En om jullie vader als coach te hebben? Ik kan me voorstellen dat het soms voor vreemde toestanden zorgt?
Hanne: Als we met de Cats op verplaatsing gaan, is Kim mijn vaste ‘roommate’, wat heel leuk is, net omdat we zo vertrouwd zijn met elkaar. Tegelijk heerst er altijd wat gezonde concurrentie, zelfs als kleine meisjes wilden we voortdurend beter doen dan elkaar. Al vind ik dat vooral positief, want op die manier stuwen we elkaar omhoog. Dat mijn vader coach is, daar sta ik amper bij stil, omdat ik het nooit anders heb geweten. Toen hij ons als tieners trainde bij Blue Cats Ieper had ik het er moeilijker mee om naar hem te luisteren. Wat enorm helpt, is dat we hem tijdens het basketten niet als vader, maar als coach zien. Zo noem ik hem dan ook: ‘coach’. Voor hem is iedereen gelijk, en als dochters hebben we geen streepje voor. Maar ook dat is goed, zo hoort het. Soms zijn we verschillende weken op stage en beginnen van alles te vertellen als we terug thuiskomen. Dan zegt mijn moeder altijd: “Jullie zijn weken samen geweest en nog hebben jullie zoveel te vertellen?” (lacht) Terwijl we op stage eigenlijk weinig tijd samen doorbrengen.

Dit jaar hadden de Belgian Cats zich voor het allereerst geplaatst voor de Olympische Spelen. Het moet voor jullie vast een enorme teleurstelling zijn geweest toen de Spelen werden uitgesteld? Zeker voor jou Kim, want jij had je plekje in de Women’s NBA opgegeven om je op de Cats te focussen.
Kim: We voelden het allemaal wel een beetje aankomen, denk ik. Het zou onverantwoord zijn geweest om de Spelen te laten doorgaan. Wat natuurlijk niet belet dat de teleurstelling gigantisch was. Toen we ons in februari in Oostende konden plaatsen voor Tokio 2020, konden we het amper geloven. We zaten echt in een goede ‘flow’ en we geloofden volledig in onze kansen.
Telkens iets van wedstrijden wordt afgelast, ben ik trouwens nog steeds ontgoocheld, want daar doe je het uiteindelijk voor. Enkel trainen is bijlange niet zo leuk.
Hanne: Ook bij mij kwam het hard binnen. Zoals veel mensen dacht ik dat we gewoon enkele weken op de tanden zouden moeten bijten en daarna het normale leven weer zouden kunnen aanvatten. Maar opeens viel alles weg en moesten we trainen zonder een doel voor ogen. Dat was bizar.

Hanne Mestdagh

Hoe zien jullie de rest van het seizoen verlopen? Waar hopen jullie op?
Kim: Ik ben blij dat de competitie in Frankrijk eindelijk gestart is en duim dat die kan blijven doorgaan. En hopelijk wordt 2021 een ongemeen druk jaar waarin we ons kwalificeren voor het EK en de pannen van het dak spelen in Tokio. (lacht)
Hanne: Met Namen zijn we geen favoriet in de Belgische competitie, maar ik hoop niettemin dat we als underdog verrassend uit de hoek kunnen komen. De finale van de play-offs halen, de beker winnen en Europees doorstoten naar de volgende ronde, dat zou tof zijn! En ondertussen vorm en ervaring opdoen voor 2021!

Kim Mestdagh

Jullie zijn 27 en 30 jaar geworden. Zien jullie zichzelf een ‘Ann Wauterske’ doen en doorgaan tot jullie er 40 zijn?
(in koor) Oh neen!
Kim: Ik heb enorm veel bewondering voor wat Ann doet, maar ik denk niet dat ik mezelf nog elke keer zou kunnen opladen op mijn 40ste. Al weet je natuurlijk nooit. Zolang ik het graag doe en met plezier op het veld sta, wil ik verder blijven spelen.
Mijn vriendin is Italiaanse en is ginds een huis aan het bouwen, dichter bij haar familie. Uiteindelijk is het de bedoeling om binnen enkele jaren naar Italië te verhuizen, maar verder in de toekomst kijk ik niet.
Hanne: Met alle blessureleed dat ik al doorstaan heb, zie ik mezelf evenmin nog 13 jaar verder spelen. Net als Kim wil ik blijven doordoen zolang ik er plezier in heb. Maar groot respect voor wat Ann Wauters doet! Ik ben er amper 27, en voel reeds dat mijn lichaam er stukken langer over doet om te recupereren dan enkele jaren geleden. Als ik dan zie wat Ann op haar 40ste klaarspeelt, dan voel ik mij alsof ik de oude madam uithang. (lacht)

Dan hopen wij vooral dat jullie nog lang plezier mogen hebben en duimen mee voor een fantastisch 2021!



Meer nieuws uit de streek


Vondels vzw startte in september met het …

In het kanaal Ieper-Komen te Ieper wordt …